Lun, 23 Mar 2026, 9:14
Asunto: Re: Diario de Yomismo
Boas, compañeiro.
Mira, co que contaches só me faltou levantar a man e dicir: “presente”. Porque isto que che pasou, aínda que para moitos sexa incomprensible nivel experto, é o pan de cada día para calquera que leve uns cantos anos queimando zapatillas.
O conto ese de “hai que acabar sempre, coma sexa” psss, pra que o merque . Nós xa estamos noutro punto da vida atlética: se o obxectivo non cae, e ves que non cae, seguir é perder tempo e ganas. E iso custa que o entenda o personal, eh? Cando lle dis que paraches porque non ía saír a marca, póñente a cara esa de “pero poderías acabar”… Si, claro que podía, igual ca ti hoxe; poder, podemos todos. Outra cousa é que sirva para algo.
Eu, sen ir máis lonxe, deixei unha maratón no km 36. E non porque fose a morrer alí, que ía enteiro. Poder, podía chegar á meta perfectamente e ata facer o teatrillo final para a foto. Pero xa vira que o tempo se me marchara por un par de minutiños, e en maratón dous minutos son coma unha muralla medieval: ou a derrubas antes do 30, ou xa non hai pico que a rompa.
Así que pregunteime: “E para que vou seguir? Para facer turismo urbano os últimos 6 km?” Pois non. Parei, marchei para casa e ao día seguinte coma novo. E á semana… mellor aínda. Foi a mellor decisión posible, por moito que haxa quen nunca a entenda.
E é que este é outro tema que ti tamén deixas caer e co que estou totalmente de acordo:
os adestramentos din unha cousa… e as competicións outra moi distinta.
E non falla, oh. Vas cunha colección de rodaxes vivos, unhas series que che saen coma un metrónomo, sensacións de carallo, e pensas: “O sub40 cae porque cae”. Logo chega o día, o corpo fai reset, o estómago decide que tamén quere participar, o globo fai o que lle dá a gana… e todo o que tiñas planificado queda para poñelo nun marco.
E non pasa nada. Porque saber que tes a marca non é o mesmo que cadrar o día da marca. Hai unha diferenza que só entende quen compite: podes estar preparado, afinado, motivado e con todo no sitio… e o día D simplemente non sae. E xa está. Sen dramatismos.
O que fixeches hoxe foi o máis sensato: viches o 20:33 no 5k, fixeches as contas mentais, e dixeches “pois para qué?”. E toda a razón: para nada. Para facer de extra nun vídeo promocional e para arrastrar malas sensacións unha semana non paga a pena.
O importante é que —igual que me pasou a min— o que tes nas patas non desaparece. O sub40 está aí, igual ca estaba antes de hoxe. Só fai falta que toque o día no que o corpo se aliña co reloxo e co espírito de corredor cabreado. Ese día cae, si ou si.
E o detalle do compañeiro que te recoñeceu… iso si que vale a pena. Todo o demais é ruído.
A seguir sumando, e cando toque… zas, sub40.
Por certo, sí somos bastantes os que vos leemos (a ti e a Gefreiter) e seguramente moitos "old school" vémonos reflexados aínda que non participemos.
que peligro 
así si veo que no quedo contento de mi carrera para otra ocasión pensaré que no merece la pena sacrificarse 
) pero lo que realmente te convierte en ejemplo es tu perseverancia desde hace años en la preparación 
