Ven, 13 Nov 2015, 10:17
Asunto: Re: La criminalizacion del runner
www.lavozdegalicia.es/...P44994.htm
www.lavozdegalicia.es/...P44992.htm
www.lavozdegalicia.es/...P45991.htm
Os tres enlaces son da Voz, publicados nestes días. Entendo que a intención non é xerar alarma a partir dun caso en concreto, senón analizar en profundidade un asunto de interese e do que se fala pouco. Non vexo intención de desprestixiar por ningún lado.
Na miña opinión a dopaxe a todos os deportes e niveis existiu, existe e, seguramente, existirá. Toda a vida sentín historias destas e inda que agora estou fora do mundillo me segue chegando o ruxe ruxe. Recórdovos a anécdota daquela proba popular en Salamanca na que anunciaron (en broma) que se faría un control antidoping aos primeiros clasificados.
Por outra banda, dame impresión de que agora mesmo non estamos no momento de máis auxe do dopaxe e senón preguntarlle á xente que teña experiencia deportiva entre finais dos 80 ata mediados dos 90. E por certo, naquel tempo non se falaba desto nos periódos, o que demostra que ocultar os problemas non os soluciona. O problema actual con este tipo de práctica é cuestión de catro colgados en cada zona que ademáis adointan ser coñecidos polas suas "hazañas", polo tanto entendo que é un problema menor afortunadamente.
A erradicación da dopaxe virá pola parte da educación no plano amateur e pola represión dura a nivel profesional, no que cada vez estou máis convencido de que o único mecanismo efectivo serán as sancións de por vida, vendo que cada vez son máis habituais os casos de multireincidencia.
Vincular resultados amateur actuais con dopaxe como comenta algún adestrador no artigo que cita o compañeiro é unha burrada de proporcións biblicas.
Primeiro, porque é falso que haxa bos resultados entre deportistas aficionados. Basta con facer unha comparativa entre as carreiras nos últimos 25 anos e veredes como o rendemento da parte alta e media-alta da clasificación vai en franco retroceso a pesar de que a participación se vai recuperando nos últimos 5 anos. Corre máis xente, pero renden menos.
Segundo porque a dopaxe non é tomar a pócima de asterix. Por moito que te metas porquerías, se corres sen elas a 330, non vas correr con elas a 230.
A causa do baixo rendemento pode estar en que se tende a un adestramento máis asistemático de menor calidade e sen supervisión experta. De feito, non deixa de sorprenderme a cantidade de xente que corre medias por probar (????!!!!!).
O da utilización de glucóxenos e demais, pois o de sempre, con moderación. O que non podes é pasar todo o día chupando bolsas e tomando suplementos, porque iso é síntoma de que estás funcionando por enriba do teu nominal e por tanto e máis probable que un día teñas un problema. É decir, non entendo que sexan perxudiciais estes suplementos, pero sí é a práctica deportiva que conduce ao seu emprego.
A cuestión que trascende a todo isto é qué tipo de práctica deportiva escollemos facer como individuos e cal se fomenta desde a sociedade ou a administración. A nivel sociedade séguese fomentando o deporte rendemento e cando non se alcanza un rendemendo obxectivamente bo, xustíficase o esforzo nunha coartada filósifica ou trascendental, en fin no desafío inútil.
O acento debería estar no deporte saúde fomentando a vida deportiva, que algo diferente a practicar deporte soamentes. Se pos o acento na saúde igual non precisas tanto suplemento nin glucóxeno, nin tanto material de última xeración, pero claro, tamén hai menos negocio.